Το βιβλίο αυτό στηρίζεται στα μεθοδολογικά εργαλεία που προτείνουν η μικροϊστορία και οι θεωρίες των κοινωνικών δικτύων, ώστε με αφορμή τη μελέτη κάποιων ατομικών περιπτώσεων να εξετάσει φεμινιστικές κινήσεις στον οθωμανικό, τουρκικό και ευρύτερο Βαλκανικό χώρο από το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα ως και το Μεσοπόλεμο σε συνάρτηση με τη δόμηση αστικών υποκειμενικοτήτων και τη συγκρότηση κοινωνικών δικτύων στα περιβάλλοντα αυτή τη δεδομένη περίοδο. Πιο συγκεκριμένα, αφετηρία της μελέτης αποτελεί η εξέταση μιας ομάδας από δασκάλες, ελληνίδες υπηκόους που εργάζονται στο Ζάππειο από την ίδρυση του τελευταίου το 1875 μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1880 και πρωτοστατούν αργότερα στην Εφημερίδα των Κυριών, το πρώτο φεμινιστικό έντυπο στην Ελλάδα, και σε άλλες μεταγενέστερες γυναικείες συλλογικές πρωτοβουλίες. Ανιχνεύεται λοιπόν, κατά πόσο τα ζητήματα που η Εφημερίς των Κυριών, καθώς και άλλες σύγχρονές της και μεταγενέστερης ελληνικές γυναικείες συλλογικότητες θέτουν σχετικά με τη κοινωνική θέση των γυναικών θα μπορούσαν να θεωρηθούν απόηχος του σχετικού δημοσίου διαλόγου που διεξαγόταν την ίδια περίοδο στον οθωμανικό, τουρκικό αργότερα και ευρύτερο βαλκανικό χώρο.